ΠΛΗΒΕΙΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΑΤΡΙΚΙΩΝ

Editorial Περιοδικού Θέσεις, 2015.07

1. Από τα αίτια στα αποτελέσματα

Πολλοί διερωτώνται τι έκανε την ηγετική ομάδα της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ να αλλάξει αιφνιδίως γραμμή πλεύσης. Ενώ φαινόταν ότι ήταν έτοιμη να αποδεχθεί την «οδυνηρή», «έντιμη (ma non troppo)» και πάντως ακολουθούσα τις επιταγές του νεοφιλελευθερισμού συμφωνία (με κάποιες απαλύνσεις προκειμένου να επικυρωθεί από τη Βουλή και να μην προκληθούν έντονες λαϊκές αντιδράσεις), προκήρυξε το αστραπιαίο δημοψήφισμα.

Η απόφαση αυτή εκφράζει σίγουρα το αγωνιστικό «πνεύμα της Γένοβας» που διέπει μεγάλο μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και εάν βρέθηκε σε χειμερία νάρκη από το 2012 ως τις τελευταίες μέρες. Αυτό το «πνεύμα» έρχεται σε αντίθεση τόσο με τη στάση στελεχών προηγούμενων «γενεών» του ΣΥΡΙΖΑ όσο και των προερχόμενων από τον πασοκικό και τον επιχειρηματικό χώρο που διαφώνησαν, περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτά, κρούοντας κώδωνες κινδύνου, απειλώντας με παραιτήσεις και συστήνοντας εν γένει «σύνεση» και ουσιαστικά συνθηκολόγηση.

Η κυρίαρχη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφωμένη από το Νοέμβριο του 2013, εδράζεται στην πεποίθηση ότι η Ελλάδα μετά την κρίση του 2008 μπορεί να κυβερνηθεί με τον προκρισιακό τρόπο, εάν υπάρξει «κατάλληλη» κυβερνητική βούληση, βασισμένη στη λαϊκή υποστήριξη και σε κάποια εξωτερική στήριξη (ο σύντροφος Ολάντ, ο διαχυτικός Γιουνκέρ, ο ευαίσθητος Ντράγκι). Πρόκειται για κλασική επιλογή ενός αριστερού κόμματος για «ιστορικό συμβιβασμό» και για άσκηση πολιτικής στο πνεύμα μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας που δεν λέει το όνομά της, αλλά δρα με αυτό το σκεπτικό. Αποτέλεσμα ήταν η μετατροπή της κοινωνικής διεκδίκησης σε εθνική με βάση την ιδέα του «ενός έθνους».

Δημοψήφισμα, Κυριακή 5/7/2015

Το δημοψήφισμα της Κυριακής είναι πανευρωπαϊκής και παγκόσμιας σημασίας.

Αυτό που διακυβεύεται είναι η καταδίκη ή η επιβράβευση των ακραίων νεοφιλελεύθερων ευρωπαϊκών πολιτικών διαχείρισης της κρίσης του 2008. Καταδίκη ή επιβράβευση από μία κοινωνία η οποία αποτελεί αντικείμενο πειραματισμού και εφαρμογής αυτών των πολιτικών με “πολεμικού τύπου” αποτελέσματα και - στη μεγάλη της πλειοψηφία - θύμα αυτών.

Τη Δεύτερα, αυτό το διακύβευμα, θα αποτελεί βάση ερμηνείας, απ' όλες τις άλλες κοινωνίες και το πολιτικό προσωπικό διαχείρισής τους, του όποιου αποτελέσματος. Επειδή το αποτέλεσμα θα απαντά σε ένα βασικό ερώτημα που απασχολεί και διχάζει την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινότητα: “πόση λιτότητα αντέχουν οι κοινωνίες”;

Το ΟΧΙ είναι μία ψήφος καταδίκης αυτών των πολιτικών και συμβολής στην ανάσχεση του αποτελέσματός τους: την άνοδο των εθνικισμών στην Ευρώπη. Είναι μία ψήφος που δεν αμφισβητεί αλλά καταφάσκει τα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά δικαιώματα που θεωρήθηκαν ευρωπαϊκά δεδομένα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τοποθέτηση στην Κ.Ε ΣΥΡΙΖΑ/ 2015.02.28

Α. Βρισκόμαστε μετά από μία σημαντική χρονική στιγμή του εγχειρήματός μας: τη διαπραγμάτευση που έγινε μέχρι τώρα στο εξωτερικό, την εξωτερική διαπραγμάτευση.

Δεν θα μπω στη συζήτηση αν αυτή η συμφωνία είναι ότι καλύτερο μπορούσαμε να πετύχουμε. Λόγω χρόνου, 4 λεπτών τοποθέτησης, αλλά όχι μόνο, δεν μπορεί, προφανώς να γίνει ουσιαστική συζήτηση για την συμφωνία, την διαπραγμάτευση αλλά και για την προετοιμασία για την διαπραγμάτευση που ήδη έχει ξεκινήσει.

Ωστόσο, μπορούμε να τοποθετηθούμε, όχι πλήρως αλλά σε κάποια βασικά σημεία, για το ποιό είναι το αποτέλεσμα. Το ποιό είναι το αποτέλεσμα αποτελεί άλλη συζήτηση από το αν έγινε το καλύτερο δυνατό, τι θα μπορούσε να γίνει ή έπρεπε να γίνει ή θα πρέπει να γίνει και διάφορες γνωστές παραλλαγές σημαντικών ερωτημάτων. Στα δεδομένα λοιπόν.

Λίγοι, ευτυχώς και όχι σε αυτήν την αίθουσα, οδηγούνται σε ακραία επιχειρήματα για να νομιμοποιήσουν ένα, μερικώς και προσωρινά, τετελεσμένο αποτέλεσμα, αναπαράγοντας το γνωστό, στην ελληνική κοινωνία, δίλημμα των προηγούμενων κυβερνήσεων 'συμφωνία ή έξοδος από το ευρώ'.

Μόνη διέξοδος η φυγή προς τα εμπρός!

 

Κριτική αποτίμηση της διαπραγμάτευσης και της συμφωνίας - 2015.02.26

των Σπύρου Λαπατσιώρα, Γιάννη Μηλιού και Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου

1. Εισαγωγή

Μία αποτίμηση της «μεταβατικής» συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου είναι ότι αποτελεί ανακωχή που επετεύχθη με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και αποδοχή από την άλλη πλευρά (των «θεσμών»). Στο επόμενο διάστημα, μέχρι το πέρας του τετραμήνου, θα διαμορφωθούν οι όροι διαπραγμάτευσης για την επόμενη συμφωνία. Αυτό κατά μία έννοια σημαίνει ότι δεν κρίθηκε τίποτα ακόμη. Όμως, η αποτίμηση αυτή είναι επισφαλής. Πρώτον, η ίδια η «μεταβατική» συμφωνία αλλάζει το συσχετισμό δύναμης. Δεύτερον, επειδή οι «εχθροπραξίες» θα συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια του τετραμήνου (έλεγχος των δεσμεύσεων και επανερμηνεία των όρων της από κάθε πλευρά) απαιτείται να κατανοήσουμε πρώτα το τοπίο των διαπραγματεύσεων.

2. Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου: Ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος …

2α. Οι στόχοι της διαπραγμάτευσης

Η ελληνική κυβέρνηση προσήλθε στο Eurogroup της 12ης Φεβρουαρίου, δηλαδή στην πρώτη ουσιαστική φάση της διαπραγμάτευσης, με αίτημα μια συμφωνία σε ένα νέο «πρόγραμμα-γέφυρα», δηλώνοντας ρητά ότι είναι αδύνατη η παράταση του υπάρχοντος προγράμματος, που έχει απορριφθεί από τον ελληνικό λαό:

1. Το «πρόγραμμα-γέφυρα» δεν θα περιελάμβανε όρους, αξιολογήσεις κλπ., αλλά μια επίσημη αποτύπωση της βούλησης όλων των πλευρών για διαπραγμάτευση χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς και χωρίς οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια.

Καθεστώς εξαίρεσης

Αυγή, "Συναντήσεις", 2015.02.18

Η μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και γενικότερα η ενίσχυση της διαπραγματευτικής ισχύος των επιχειρήσεων ως προς τον καθορισμό των όρων εργασίας, είχε ρητό στόχο την μείωση των τιμών (ειδικά των εμπορευμάτων, προϊόντων ή υπηρεσιών, που εξάγονται – των διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών), έτσι ώστε να διευρυνθούν οι εξαγωγές.

Τα κύρια μακροοικονομικά αποτελέσματα τα οποία επήλθαν είναι : α) η ενίσχυση της οικονομικής ύφεσης, λόγω της περαιτέρω μείωσης της καταναλωτικής δαπάνης, β) η σημαντική αύξηση του περιθωρίου κέρδους για τις επιχειρήσεις γ) η μη-μείωση των τιμών – αντίθετα αυξήθηκαν - λόγω επιλογής αύξησης του περιθωρίου κέρδους και δ) η μη- αύξηση των εξαγωγών.